33 वाटाघाटीच्या वाटेनं..! – राउंड द वर्ल्ड- एक विश्व वारी

विमानाची वेळ झाल्यावर ते उडून गेलं. सगळ्यांना कामं होती आणि आमचं विमानात बसून जायचं एकमेव काम झालं नव्हतं. आता आम्हाला कुठेच जायचं नव्हतं. त्या विमानतळावर सर्वात दुर्लक्षित इसम आम्ही होतो. सगळे कामाला लागले. कुणीतरी येऊन आमचा पहाटेपासून भिजत पडलेला प्रश्न मार्गी लावेल अशा आशेवर आम्ही तिथं बसून राहिलो. विमान कंपनीला तसंच सोडणं आम्हाला परवडण्यासारखं नव्हतं. आमच्या न्यूझीलंड प्रवासाची सुरुवात वाटाघाटीपासून होईल असं स्वप्नातही वाटलं नव्हतं.

कंपनीचा पहिला प्रयत्न आम्हाला नारळ देऊन चालतं करायचाच होता. आम्ही मात्र हट्टाला पेटलो होतो. जे घडलं त्याचं लेखी स्पष्टीकरण आम्हाला कंपनीनं द्यावं आणि आमच्या तिकिटाचं काय होणार ते कळावं अशा आमच्या दोन मुख्य मागण्या होत्या! पहिल्यांदा ‘लेखी द्या’ म्हणल्यावर त्यांनी आम्हाला सांगितलं, ‘तुम्हाला तिकिटाच्या मागं लिहून देतो.’ आम्हाला हसावं की रडावं ते कळेना. आपल्याकडे बस कंडक्टर दोन रुपये राहिले की कसं लिहून देतो, तसं! त्यांनी आमचं स्टेटस ‘नो शो’ म्हणजे गैरहजर म्हणून जाहीर करणार म्हणल्यावर मात्र फक्त तमाशा करायचं शिल्लक ठेवलं. ह्याचं कारण आम्ही धडधडीतपणे पहाटेपासून त्यांना समोर दिसत होतो. आम्ही ट्रॅव्हल ब्लॉगर्स आहोत, sandeepachetan.com वेबसाईट चालवतो आणि ही आमची सुट्टीतली ट्रीप नाही तर हेच आमचं आयुष्य आहे असं आम्ही ठासून सांगितलं. हे सगळं बहिऱ्या कानांवर आदळलं. त्यांना फक्त जबाबदारी टाळायची होती.

कंपनीच्या लेटरहेडवर किंवा ईमेल आयडीवरून सर्व घटनेची नोंद आणि मनासारखं उत्तर जोपर्यंत येत नाही तो पर्यंत आम्ही इथून हलणार नाही अशी जाहीर भूमिका आम्ही घेतली. वाटाघाटीचा दुसरा ‘एपिसोड’ सुरु झाला. वेगवेगळ्या पर्यायांची आवक आतून सुरु झाली. ‘हे चालेल का, असं करू यात का? ‘आम्ही नाही म्हणलं की पुन्हा आत आणि नवीन पर्याय. विमानतळावर येऊन पाच तास होऊन गेलेले. डोळ्यांत झोप उतरलेली, थकवा जाणवतोय, वैताग वाढलाय आणि भूकही लागलीये. अशा अस्वस्थेत ज्यांच्यामुळे हा त्रास सहन करावा लागत होता त्या महाभागांनी पाणी विचारायचंही सौजन्य दाखवलं नाही. चूक केलेली माणसं समोरच्याशी कशी वागतात हा एक संशोधनाचा विषय आहे! शेवटी अजून दोन तासांच्या अस्वस्थ प्रतीक्षेनंतर कंपनीनं ईमेल पाठवण्यासाठी माहिती मागायला सुरुवात केली. बुकिंगची तारीख आम्ही समजू शकत होतो पण, तुमच्याशी कोण बोललं. कॉलची वेळ काय होती असल्या प्रश्नांची उत्तरं आमच्याकडे नव्हती. जणू आम्हाला अशा अभद्र गोष्टीचा सुगावा आधीच लागून आम्ही आमच्या ‘चोपडी’त सगळं उतरवून ठेवलं होतं! वाट पाहण्याचा अंत झाला आणि आमच्या ईमेल बॉक्समध्ये अखेर त्यांची ईमेल येऊन पडली. एका महिन्याच्या आत कोणत्याही दिवशी कंपनी आम्हाला त्याच तिकिटात प्रवास करू देईल असं त्यात लिहिलेलं पाहिलं. आता प्रश्न असा होता की आम्ही परतीचं तिकीट पण बुक केलं होतं. ट्रान्झिट व्हिसासाठी इथे जेवढा वेळ जाईल तेवढा वेळ आम्हाला न्यूझीलंडमध्ये कमी मिळणार होता. कारण कंपनी फक्त एका वेळच्या तिकिटाची जबाबदारी घेणार होती. परतीच्या तिकिटाशी त्यांचा संबंध नव्हता. तुमच्यामुळे आम्हाला उशीर होणार आहे म्हणून तुम्ही परतीचंही तिकीट, आम्हाला हवं तसं पुढच्या तारखेचं द्यावं हा नवा मुद्दा आम्ही रेटला. त्यावर ‘ते काय आहे साहेब, हे सगळं तुम्हाला वरच्या लोकांशी बोलावं लागेल’ असं गुळमुळीत उत्तर मिळालं. पहाटे पाचला आलेले आम्ही शेवटी त्या ईमेलच्या भरवशावर दुपारी तीन वाजता तिथून बाहेर पडलो.

आधी जिथं राहिलो होतो त्या हेन्रीला व्याकूळ होऊन फोन लावला तर त्याच्याकडे जागा शिल्लक नव्हती. पण हेन्रीनं ‘ तुम्ही या, आपण करू काहीतरी व्यवस्था’ म्हणून धीर दिला. इतक्या वेळ ढिसाळपणा आणि दुर्लक्ष सहन करून झाल्यावर ही आपुलकी सुखावून गेली. ‘ आम्ही अजून भारतातच आहोत, कधी जाणार ते कळवतो’ अशी फोनाफोनी घरच्यांना- मित्रांना केली. ऑकलंडला फोन करून मकरंदला (चेतनचा भाऊ) ‘न्यायला येऊ नकोस’ म्हणून सांगितलं!

सुदैवानं ऑस्ट्रेलियाचा ट्रान्झिट व्हिसा मिळवायला पासपोर्ट पाठवावा लागत नाही. फीपण कमी असते. हा व्हिसा ईमेलनंच पाठवतात. व्हिसा यायला पुरेसे दिवस हातात ठेवून दोन आठवडयांनंतरचं तिकीट नक्की केलं. जेमतेम दोन दिवस आधी व्हिसा आला. यथावकाश आम्ही कसलीही गडबड न होता न्यूझीलंडला जाणाऱ्या विमानात बसलो होतो!

पहिला टप्पा कोचीन ते क्वालालांपूर होता. जाऊन बसलो तर आमच्या सीटस् मागेच जाईनात. आता कुठल्याही तक्रारीचा पाठपुरावा करायची ताकद आम्हाला राहिली नव्हती. हे अंतर तसं कमी होतं. क्वालालांपूरला उतरून आम्हाला आठ तास काढायचे होते. आरामात बसून कुठं वेळ काढता येईल ते आम्ही शोधू लागलो. विमानतळाच्या फूडकोर्टचे प्रशस्त कोच आमच्या नजरेत भरले. आम्ही दोन कोच पकडून नूडल्स मागव, कुठं कॉफी पी, आईस्क्रीम खा असं करत तिथंच अघळपघळ पसरलो! क्वालालांपूर ते ऑकलंड प्रवासात त्या प्रख्यात ‘गोल्डकोस्ट’ला दोन तास थांबलो! ऑकलंडचा प्रवास तसा सुखाचा होता. विमान उतरताना न्यूझीलंडच्या कडक जैविक-सुरक्षा (बायो-सिक्युरिटी) कायद्याचा प्रत्यय आला. विमानात घोषणा सुरु झाल्या. इथून बाहेर जाताना कोणतेही फळ, भाजी, बिया किंवा मध इत्यादी जैविक पदार्थ घेऊन जाता येणार नव्हते. इमिग्रेशन फॉर्ममध्ये सुद्धा, ‘तुम्ही एखाद्या प्राण्याच्या संपर्कात केव्हा आला होता? तुमच्याकडे प्राण्यांशी निगडीत काही उपकरणे (माशाचा गळ वगैरे) आहेत का? असे प्रश्न वाचून न्यूझीलंड अशा सुरक्षेविषयी किती गंभीर आहे हे लक्षात आलं. विमान उतरत असताना अगदी बेतशुद्ध गोल्फकोर्ससारखी जंगलं आणि मैदानं दिसू लागली आणि अखेर आम्ही न्यूझीलंडच्या जमिनीवर पाय ठेवला! इमिग्रेशनची औपचारिकता पार पडली. पुन्हा एकदा बायो-झोन आला! मास्तर परीक्षेच्या वर्गात शिरल्यावर ‘काही चिठ्ठ्या-गाईड-पुस्तकं-पानं असेल तर काढून ठेवा’ म्हणून इशारा द्यायचे तसा हा झोन! इथून पुढं काही जैविक वस्तू सापडली तर जबर दंड ठरलेला. आम्हीही मग प्रामाणिकपणे, ‘अहो, मसाले आणि कॉफी चालेल ना?’ म्हणून खात्री करून घेतली. बाहेर पडलो तर चेतनचा पुतण्या न्यायला आलेला. भेटी झाल्या. गाडीत बसलो. थोडं पुढं एका ठिकाणी कॉफी घ्यायला थांबलो. सिंहगडावर सरत्या ओलेत्या दुपारी असते तसली स्वच्छ ताजी हवा. कॉफीबरोबर हवेचेही घुटके घेता घेता ती वाटाघाटीची वाट कधीच मागे पडली असं वाटून गेलं!

vachak.vishesh@gmail.com / rtw@sandeepachetan.com
छायाचित्र : संदीपा आणि चेतन शब्दांकन : अभय अरुण इनामदार
Photos: http://photos.sandeepachetan.com/Article33